Υπήρξε κάποτε εποχή, που οι Έλληνες πήγαιναν στο στρατό και για πρώτη φορά χόρταιναν ψωμί. Την εποχή εκείνη, δε ντρέπονταν να σταθούν προσοχή στο άκουσμα του εθνικού ύμνου. Τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες άλλαξαν και ο στρατός, στα μάτια του χορτάτου νεοέλληνα, μοιάζει απλά με μήνες χαμένους από τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Μήνες, όπου το φαγητό είναι άνοστο και η απασχόληση ανούσια.
Αδυνατεί να βρει ένα νόημα στην όλη περιπέτεια. Γιατί άραγε;
Μήπως γιατί δε βλέπει κανέναν τριγύρω που να πιστεύει σε αυτό που καλείται να υπηρετήσει; Μήπως, σαν το παιδί που βλέπει το γονιό του να ψεύδεται, ενώ το συμβουλεύει να είσαι φιλαλήθες, μπαίνει στο νόημα και υιοθετεί το παράδειγμα και όχι τη νουθεσία;
Ζούμε σε μια χώρα, όπου εκτός από μερικούς υπουργούς και καλλιτέχνες, οι άνδρες γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι εστί στρατός.
Ο γράφων θυμάται το διοικητή του στην Κομοτηνή, κατά τα άλλα αντιπαθέστατο, να γνωρίζει το κάθε αντικείμενο καλύτερα από τον αρμόδιο υφιστάμενό του, γεγονός που δημιουργούσε στη μονάδα, αν μη τι άλλο, την αίσθηση ότι σε περίπτωση κρίσης, θα τους οδηγούσε κάποιος που ήξερε που παν τα τέσσερα.
Ακόμα πιο εντυπωσιακός, ο τότε ταξίαρχος δεν αγνοούσε την παραμικρή τεχνική λεπτομέρεια υπό την αχανή διοίκησή του.
Ο ΕΝΣΤΟΛΟΣ... ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
Στη δεύτερη μετάθεση, τα πράγματα άλλαξαν. Στην τελετή αποχαιρετισμού ενός γηραιού συνταγματάρχη, οι «μονιμάδες» πίσω από τους εφέδρους σχολίαζαν απροκάλυπτα ότι ο καλός τους διοικητής έβγαινε αναγκαστικά στη σύνταξη, ενώ ο «στρατηγός», ήταν μάλλον ένας ένστολος πολιτικός παρά διοικητής μεραρχίας.
Κοινός παρονομαστής, η ραχοκοκαλιά των μονάδων, το μόνιμο προσωπικό, που γενικά χωρίζονταν πάντα σε δύο κατηγορίες. Στους «δημόσιους υπάλληλους», που φρόντιζαν ίσα-ίσα να καλύψουν τον κώλο τους και σε κείνους που τελικά έβγαζαν τη δουλειά.
Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για τους εφέδρους, αλλά όπως έλεγαν οι ίδιοι, κάποια στιγμή θα έφευγαν, ενώ οι επαγγελματίες θα έμεναν να διατηρήσουν ζωντανή την κάθε μονάδα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι φιλότιμοι έφεδροι συμπαθούσαν περισσότερο τους φιλότιμους βαθμοφόρους, ενώ οι αφιλότιμοι έφεδροι δε συμπαθούσαν κανέναν.
Αν δηλαδή θα έπρεπε να εικάσουμε το πώς θα λειτουργούσε η κάθε μονάδα εν θερμώ, μοιραία θα υποθέταμε ότι οι άξιοι θα σήκωναν όπως πάντα όλο το βάρος και οι υπόλοιποι… θα προσέθεταν απλά βάρος.
Σαν παιδιά, όταν ήταν να παίξουμε μπάλα, οι δύο καλύτεροι παίκτες χρίζονταν αρχηγοί των δύο ομάδων και καθένας, διάλεγε εναλλάξ από έναν ακόμα παίκτη, μέχρι να τελειώσει η παρέα. Αυτό επέτρεπε μια δίκαια κατανομή των καλυτέρων και στις δύο ομάδες, με προτεραιότητα.
Θα περίμενε λοιπόν κανείς, αν οκτάχρονα παιδιά είχαν τη στοιχειώδη ωριμότητα να δώσουν τόση σημασία στην αξιοκρατία, για μια τόσο ασήμαντη υπόθεση όπως ένα ματσάκι μετά το σχολείο, να ίσχυε κάτι αντίστοιχο και σε δραματικά σοβαρότερες υποθέσεις, όπως την εξασφάλιση της επιβίωσης του έθνους, που πρακτικά αποτελεί το σκοπό ύπαρξης κάθε στρατού.
Και αν κάτι τέτοιο δεν εφαρμόζεται, δεν μπορούμε παρά να υποθέσουμε πως η ύπαρξη του στρατού αυτού δεν αποδίδεται πλέον στην ανάγκη εθνικής ασφάλειας, αλλά επαγγελματικής αποκατάστασης έτι μιας μερίδας πολιτών.
Η δημιουργία ενός οργανισμού από ένστολους υπαλλήλους, διοικούμενους από ένστολους πολιτικούς, δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι καμία βαρύτητα στον ενδεχόμενο εξωτερικό κίνδυνο δε δίδεται.
ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ
Κι αν μεν δεν υπάρχει εξωτερικός κίνδυνος, τότε απορεί κανείς, γιατί η χώρα αυτή διατηρεί ένοπλες δυνάμεις. Όταν, όπως, η ύπαρξη εξωτερικού κινδύνου, όχι μόνο είναι υπαρκτή, αλλά καθημερινά υπενθυμιζόμενη από… ε, τους Τούρκους διάολε, τότε απορεί κανείς για το πώς γίνεται μια ολόκληρη χώρα να μη φτάνει το μυαλό ενός παιδιού της τετάρτης δημοτικού.
Πλέον γίνεται σαφές στον αναγνώστη, πως γνώμη του γράφοντος είναι ότι ο στρατός δεν είναι ένας τόπος ή τρόπος επαγγελματικής αποκατάστασης των πολιτών και οι «δημόσιοι υπάλληλοι» δεν έχουν θέση στο στράτευμα.Εξ ορισμού, στρατιωτικός πρέπει να γίνει μόνο κάποιος πρόθυμος να διακυβεύσει τη ζωή του για την πατρίδα.
Επειδή όμως δε ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο, μοιραίο είναι να βρεθεί στο στρατό κάθε καρυδιάς καρύδι. Έτσι άλλωστε πορεύτηκε η ανθρωπότητα από τις απαρχές της ιστορίας της. Η ειδοποιός διαφορά, είναι μάλλον η θεσμοθέτηση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας των στρατιωτικών.
Η αντίληψη δηλαδή, πως… "ε! δε θα πεθάνουμε κιόλας για την υπηρεσία", οι, δε, προαγωγές θα πρέπει να γίνονται, όχι με αξιοκρατικά κριτήρια, αλλά κατά σειρά αρχαιότητας.
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΜΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ... ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ
ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Πράγμα που σημαίνει -κι όποιος το θεωρεί όχι δίκαιο, αλλά λογικό, ας δώσει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό, που να σχετίζεται με το σκοπό και τη λειτουργία του στρατού- ότι πχ, ο καλύτερος της τάξης του στη σχολή, μετράει λιγότερο από τον χειρότερο της τάξης της προηγούμενης χρονιάς, λόγω του τυχαίου παράγοντα, ότι εισήχθη ένα χρόνο νωρίτερα.
Ότι ο ικανότερος στις υπηρεσίες βαθμοφόρος, που παράλληλα με τον προβλεπόμενο φόρτο του, σηκώνει κι όλο το βάρος των τριγύρω του κηφήνων, υστερεί και με το νόμο, έναντι του επίορκου συναδέλφου του που πουλάει σε παλιατζήδες στρατιωτικό υλικό, λόγω αρχαιότητας.
Ελλάς, η μα… το μεγαλείο σου!
Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!
Χώρες που γειτνιάζουν μόνο με Βέλγους, που λέει ο λόγος, ούτε που διανοούνται να χαμηλώσουν τον πήχη των απαιτήσεών τους από τους ταγμένους προστάτες της πατρίδας.
Κι εμείς, που τελούμε υπό καθεστώς διαρκών εθνικών προσβολών και απειλών, που δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε τα διεθνώς κατοχυρωμένα μας δίκαια λόγω τελεσιγράφων, μειώνουμε συνειδητά την αποτελεσματικότητα των δικλείδων ασφαλείας μας, αφήνοντας σε τυχαίους παράγοντες το ζήτημα της στρατιωτικής ιεραρχίας και πετώντας την αξιοκρατία στα σκουπίδια, σε μια κατάφωρη αδικία σε βάρος των εχόντων την φυσική ανωτερότητα στον κλάδο τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σ΄αυτό το ιστολόγιο δεν γίνεται δεκτό το "argumentum ad hominem", δηλαδή το "επιχείρημα ενάντια στο άτομο".
Με άλλα λόγια, θα απορρίπτεται κάθε "επιχειρηματολογία" ενάντια στον γράφοντα που απευθύνεται στην προκατάληψη.
Αντιθέτως, θα γίνεται σεβαστή κάθε επιχειρηματολογία ενάντια στις ιδέες του γράφοντα, που είναι βασισμένη στην λογική και απευθύνεται στην νοημοσύνη, στον κοινό νου!