Σήμερα δεν θα ασχοληθώ όπως συνηθίζω, σχολιάζοντας τους αλήτες και κλέφτες που κυβερνούν την χώρα, αλλά θα αναλύσω ένα μικροθέμα, ένα ζήτημα που συναντάμε πλέον στην καθημερινότητά μας, όσοι τουλάχιστον δημοσιολογούν στο διαδίκτυο.
Θα σχολιάσω την δημοκρατικότητα όλων αυτών που αποφάσισαν να γράψουν ελεύθερα στο διαδίκτυο και να προσφέρουν δωρεάν τις απόψεις τους διαμέσου των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης και έκφρασης (κυρίως στο facebook και στα blogs-ιστολόγια).
Από την πολύχρονη εμπειρία μου στο χώρο, καθώς γράφω -ανώνυμα και επώνυμα- στο διαδίκτυο από το 2000 με τις αλήστου μνήμης "ατάκες" και, βεβαίως, ως επαγγελματίας δημοσιογράφος από το 1992, το γενικό συμπέρασμά μου είναι ότι η νέα τάξη γραφής που κυριάρχησε παγκοσμίως έχει, στην Ελλάδα, περισσότερα αρνητικά από θετικά στοιχεία.
Για τον απλό λόγο ότι από την χρήση κατρακύλησε στην κατάχρηση.
Δεκάδες χιλιάδες ανοήτων και ανίκανων να γράψουν σωστά ακόμα και το όνομά τους, κατέκλυσε τον χώρο (αρχικά στα μπλογκς και μετά στο φέις) και κατάπιε τους ολίγους που είχαν και το ταλέντο αλλά και τις γνώσεις να προσφέρουν στον ιντερνετικό αναγνώστη.
Ειδικότερα το φέισμπουκ, προσέφερε στους πελάτες του την εξαιρετική δυνατότητα να δημιουργήσουν ιδιωτικές σελίδες και γκρουπς, να μαζέψουν κόσμο γύρω από ένα ελκυστικό θέμα (πχ "η Ελλάδα από ψηλά" ή "παλιές φωτό της Ξάνθης" του εξαιρετικού Τάσου) και να προσελκύσουν χιλιάδες μέλη - συγγραφείς.
Το σημαντικό στο παραπάνω είναι ότι το φέις τους έδωσε την απόλυτη δυνατότητα διαχείρισης των σελίδων αυτών, την δυνατότητα να καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι των μελών, την δυνατότητα δηλαδή "ζωής ή θανάτου" προς τα μέλη τους.
Προσωπικά, έχω διαγραφεί εντελώς αδικαιολόγητα από δυο τέτοια γκρουπς, ακριβώς επειδή τόλμησα να μιλήσω για το αυτονόητο: την ανάγκη να εκφραστούν όλες οι απόψεις και ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των μελών-αναγνωστών να την ανεχτούν, άσχετα αν θέλουν να την διαβάσουν ή όχι.
Το να είσαι δημοκράτης, το να πιστεύεις δηλαδή στο δημοκρατικό πολίτευμα και σε μια δημοκρατικά δομημένη κοινωνία, τίθεται στην μέγιστη δοκιμασία του όταν έρχεται η ώρα να το αποδείξεις!
Ναι, να το αποδείξεις στην πράξη ότι διακατέχεσαι από κοινωνικές αρχές ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και ότι δεν τους θεωρείς, είτε κατώτερα όντα, είτε εχθρούς της... ιδεολογίας σου που πρέπει να παταχθούν αμείλικτα!
Ενα προσωπικό παράδειγμα: Πριν λίγο καιρό ένας συγγραφέας της Ξάνθης μου ζήτησε να γίνει φίλος μου στο φέις. Αποδέχτηκα το τιμητικό αίτημα και άρχισα να βλέπω τις αναρτήσεις του.
Πριν λίγες μέρες ανάρτησε μια είδηση για την δημιουργία ελληνικού (μειονοτικού) δημοτικού σχολείου στην Ιμβρο (http://www.alexiptoto.com/%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5/).
Διαβάζοντάς την, ένιωσα την ανάγκη να σχολιάσω το θέμα. Η κριτική μου στον πατριάρχη δεν άρεσε στον συγγραφέα και γι αυτό ΔΙΕΓΡΑΨΕ το σχόλιό μου από την σελίδα του. Σιγά το κακό, θα πει κανείς! Ούτως ή άλλως, γνωρίζοντας τον χώρο, δημοσίευσα το επίμαχο σχόλιο και στον ιστό του "Αλεξίπτωτου" αλλά και στο φέις του "Αλεξίπτωτου".
Η ενέργειά του συγγραφέως, όμως, έρχεται να επιβεβαιώσει το σύνολο του σημερινού άρθρου.
Ασφαλώς, τον ρώτησα μέσω προσωπικού μηνύματος αν και για ποιό λόγο διέγραψε την άποψή μου. Μου απάντησε επί λέξει: "Εκείνο που προβλήθηκε δεν ήταν ο πατριάρχης αλλά η επαναλειτουργία σχολείου - τα άτομα έρχονται και παρέρχονται - οι ιδέες μένουν".
Για την λογοκρισία δεν είχε τίποτα να πει. Είτε το έκανε γαργάρα είτε δεν κατάλαβε το μέγεθος της ανοησίας του (κι αυτό είναι το χειρότερο, αν ισχύει).
Το ίντερνετ σου προσφέρει αυτή την... δυνατότητα. Να μετρήσεις δηλαδή τον βαθμό δημοκρατικότητας και δεοντολογίας που σε διακατέχει, τριβόμενος καθημερινά με καταστάσεις και περιπτώσεις όπου θα κληθείς να αποφασίσεις για κάποια ζητήματα, μικρής ή μεγάλης σοβαρότητας.
Εν κατακλείδι, η διαχείριση της δημοκρατίας είναι το θέμα και όχι αυτή καθ΄εαυτή η δημοκρατία. Ακόμα και σε μια πραγματικά δημοκρατική χώρα, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι (εκλεγμένοι συνήθως) που θα κληθούν να αποφασίσουν πόση... δημοκρατία θα σου παράσχουν.
Η ικανότητά τους τους και το ταλέντο τους (αν υπάρχει) θα φανεί από το βαθμό ελευθερίας που θα προσφέρουν. Όσο πιο ανίκανοι και αδύναμοι είναι σ΄αυτό, τόσο η δημοκρατία μας θα διολισθαίνει σε κατώτερα επίπεδα με απόπατο την πλήρη κατάλυσή της, την δικτατορία και τον φασισμό!
Θα σχολιάσω την δημοκρατικότητα όλων αυτών που αποφάσισαν να γράψουν ελεύθερα στο διαδίκτυο και να προσφέρουν δωρεάν τις απόψεις τους διαμέσου των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης και έκφρασης (κυρίως στο facebook και στα blogs-ιστολόγια).
Από την πολύχρονη εμπειρία μου στο χώρο, καθώς γράφω -ανώνυμα και επώνυμα- στο διαδίκτυο από το 2000 με τις αλήστου μνήμης "ατάκες" και, βεβαίως, ως επαγγελματίας δημοσιογράφος από το 1992, το γενικό συμπέρασμά μου είναι ότι η νέα τάξη γραφής που κυριάρχησε παγκοσμίως έχει, στην Ελλάδα, περισσότερα αρνητικά από θετικά στοιχεία.
Για τον απλό λόγο ότι από την χρήση κατρακύλησε στην κατάχρηση.
Δεκάδες χιλιάδες ανοήτων και ανίκανων να γράψουν σωστά ακόμα και το όνομά τους, κατέκλυσε τον χώρο (αρχικά στα μπλογκς και μετά στο φέις) και κατάπιε τους ολίγους που είχαν και το ταλέντο αλλά και τις γνώσεις να προσφέρουν στον ιντερνετικό αναγνώστη.
Ειδικότερα το φέισμπουκ, προσέφερε στους πελάτες του την εξαιρετική δυνατότητα να δημιουργήσουν ιδιωτικές σελίδες και γκρουπς, να μαζέψουν κόσμο γύρω από ένα ελκυστικό θέμα (πχ "η Ελλάδα από ψηλά" ή "παλιές φωτό της Ξάνθης" του εξαιρετικού Τάσου) και να προσελκύσουν χιλιάδες μέλη - συγγραφείς.
Το σημαντικό στο παραπάνω είναι ότι το φέις τους έδωσε την απόλυτη δυνατότητα διαχείρισης των σελίδων αυτών, την δυνατότητα να καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι των μελών, την δυνατότητα δηλαδή "ζωής ή θανάτου" προς τα μέλη τους.
Προσωπικά, έχω διαγραφεί εντελώς αδικαιολόγητα από δυο τέτοια γκρουπς, ακριβώς επειδή τόλμησα να μιλήσω για το αυτονόητο: την ανάγκη να εκφραστούν όλες οι απόψεις και ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των μελών-αναγνωστών να την ανεχτούν, άσχετα αν θέλουν να την διαβάσουν ή όχι.
Το να είσαι δημοκράτης, το να πιστεύεις δηλαδή στο δημοκρατικό πολίτευμα και σε μια δημοκρατικά δομημένη κοινωνία, τίθεται στην μέγιστη δοκιμασία του όταν έρχεται η ώρα να το αποδείξεις!
Ναι, να το αποδείξεις στην πράξη ότι διακατέχεσαι από κοινωνικές αρχές ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και ότι δεν τους θεωρείς, είτε κατώτερα όντα, είτε εχθρούς της... ιδεολογίας σου που πρέπει να παταχθούν αμείλικτα!
Ενα προσωπικό παράδειγμα: Πριν λίγο καιρό ένας συγγραφέας της Ξάνθης μου ζήτησε να γίνει φίλος μου στο φέις. Αποδέχτηκα το τιμητικό αίτημα και άρχισα να βλέπω τις αναρτήσεις του.
Πριν λίγες μέρες ανάρτησε μια είδηση για την δημιουργία ελληνικού (μειονοτικού) δημοτικού σχολείου στην Ιμβρο (http://www.alexiptoto.com/%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5/).
Διαβάζοντάς την, ένιωσα την ανάγκη να σχολιάσω το θέμα. Η κριτική μου στον πατριάρχη δεν άρεσε στον συγγραφέα και γι αυτό ΔΙΕΓΡΑΨΕ το σχόλιό μου από την σελίδα του. Σιγά το κακό, θα πει κανείς! Ούτως ή άλλως, γνωρίζοντας τον χώρο, δημοσίευσα το επίμαχο σχόλιο και στον ιστό του "Αλεξίπτωτου" αλλά και στο φέις του "Αλεξίπτωτου".
Η ενέργειά του συγγραφέως, όμως, έρχεται να επιβεβαιώσει το σύνολο του σημερινού άρθρου.
Ασφαλώς, τον ρώτησα μέσω προσωπικού μηνύματος αν και για ποιό λόγο διέγραψε την άποψή μου. Μου απάντησε επί λέξει: "Εκείνο που προβλήθηκε δεν ήταν ο πατριάρχης αλλά η επαναλειτουργία σχολείου - τα άτομα έρχονται και παρέρχονται - οι ιδέες μένουν".
Για την λογοκρισία δεν είχε τίποτα να πει. Είτε το έκανε γαργάρα είτε δεν κατάλαβε το μέγεθος της ανοησίας του (κι αυτό είναι το χειρότερο, αν ισχύει).
Το ίντερνετ σου προσφέρει αυτή την... δυνατότητα. Να μετρήσεις δηλαδή τον βαθμό δημοκρατικότητας και δεοντολογίας που σε διακατέχει, τριβόμενος καθημερινά με καταστάσεις και περιπτώσεις όπου θα κληθείς να αποφασίσεις για κάποια ζητήματα, μικρής ή μεγάλης σοβαρότητας.
Εν κατακλείδι, η διαχείριση της δημοκρατίας είναι το θέμα και όχι αυτή καθ΄εαυτή η δημοκρατία. Ακόμα και σε μια πραγματικά δημοκρατική χώρα, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι (εκλεγμένοι συνήθως) που θα κληθούν να αποφασίσουν πόση... δημοκρατία θα σου παράσχουν.
Η ικανότητά τους τους και το ταλέντο τους (αν υπάρχει) θα φανεί από το βαθμό ελευθερίας που θα προσφέρουν. Όσο πιο ανίκανοι και αδύναμοι είναι σ΄αυτό, τόσο η δημοκρατία μας θα διολισθαίνει σε κατώτερα επίπεδα με απόπατο την πλήρη κατάλυσή της, την δικτατορία και τον φασισμό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σ΄αυτό το ιστολόγιο δεν γίνεται δεκτό το "argumentum ad hominem", δηλαδή το "επιχείρημα ενάντια στο άτομο".
Με άλλα λόγια, θα απορρίπτεται κάθε "επιχειρηματολογία" ενάντια στον γράφοντα που απευθύνεται στην προκατάληψη.
Αντιθέτως, θα γίνεται σεβαστή κάθε επιχειρηματολογία ενάντια στις ιδέες του γράφοντα, που είναι βασισμένη στην λογική και απευθύνεται στην νοημοσύνη, στον κοινό νου!