Αμφισήμαντο, βαθύτατα υπαινικτικό και ξεκάθαρα αινιγματικό άρθρο του Νίκου Μπάρμπα, σχετικό με την ελληνική κρίση
----------------------------
Πριν λίγα χρόνια ακούσαμε ότι έχουμε κρίση και αυτό τάραξε κάπως την εθνική μας γαλήνη, όπως ένα βότσαλο στη λίμνη. Ομόκεντρα κύματα άρχισαν να απλώνονται στην επιφάνεια κι έτσι είχαμε κάτι καινούριο να συζητήσουμε μπροστά στους καφέδες μας, πράγμα όχι μικρό, αφού το να βρεις ένα μη βαρετό θέμα συζήτησης είναι τόσο λυτρωτικό όσο και μια καλή πρόταση σε μια νοικοκυρά για το τι να μαγειρέψει σήμερα (ή τουλάχιστον ήταν, την εποχή που οι νοικοκυρές δε δούλευαν όλη μέρα, πριν μαζέψουν τα παιδιά από τα σχολεία και τρέξουν να ετοιμάσουν κάτι στα γρήγορα για μεσημεριανό, ώστε να μπορέσουν μετά ελεύθερα να καθαρίσουν το σπίτι).
Ναι λοιπόν, το βότσαλο αυτό ήτο μια κάποια λύσις. Αλλά οι κυματισμοί συνέχισαν να γεννώνται, γεννώντας μαζί και την υποψία, σε κάποιους τουλάχιστον, πως δεν ήταν βότσαλο που του δημιουργούσε, αλλά κάποιο υποβρύχιο subwoofer. Αυτό πολύ χαροποίησε τους συνομωσιολόγους, διότι τίποτα δε χαροποιεί περισσότερο τα στελέχη της δραστήριας αυτής λέσχης από μια παράλογη αιτία.
Κάποιες χώρες βίωναν μια κρίση λόγω των προβλημάτων στην παγκόσμια αγορά. Μα εμείς προ πολλού είχαμε πάψει να εξάγουμε, ακόμα και να παράγουμε και αντιθέτως, όχι απλώς όλα πήγαιναν μια χαρά, αλλά είχαμε σου λέει πιο πολλά λεφτά από ποτέ. Πόθεν η κρίσις λοιπόν; Ναι, η κτηματομεσιτική φούσκα όντως μας είχε έρθει από την Αμερική, αλλά τα μεγέθη δεν ήταν συγκρίσιμα. Και ναι, είχαμε καργάρει λιγάκι τις πιστωτικές μας, αλλά αφού μας παρακαλούσαν! Άλλωστε το χρήμα είναι σαν το νερό. Πρέπει να κινείται, αλλιώς βρωμάει. Εμείς, για το καλό της εθνικής μας οικονομίας καταναλώναμε. Δεν ήμασταν εθισμένοι στα ψώνια. Δουλειές υπήρχαν για όλους… τι έφταιγε λοιπόν;
Είναι οι Εβραίοι ηλίθιε! Είναι η Ευρωπαϊκή ένωση. Το καρκίνωμα του Ελληνικού δημοσίου. Η απουσία μιας αναρχικής κοινωνίας. Που αμαρτήσαμε ενώπιον θεού. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν προτιμάς, βγάζεις και τη δική σου ρηξικέλευθη θεωρεία. Τζάμπα είναι! Όσο θα βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος η μια θεωρεία, άλλο τόσο θα βοηθήσουν κι όλες οι υπόλοιπες.
Η κρίση είναι ελέφαντας κι εμείς κουνούπια. Άλλο βλέπει μόνο μια ουρά, άλλο μια προβοσκίδα, αλλά τελικά αδιαφορούμε για τη συνολική εικόνα. Αιμοβόροι στοχαστές, ενδιαφερόμαστε μόνο να ταυτοποιήσουμε το μέλος που μας θρέφει. Να απομυζήσουμε από τη νέα ισορροπία που έχει επέλθει στην καθημερινότητά μας.
Άλλος γκρινιάζει που παίρνει πλέον μόνο ενάμισι χιλιάρικο το μήνα, άλλον τον ταΐζουν οι συνταξιούχοι γονείς του, άλλος αυτοκτόνησε λες κι έτσι εξασφάλισε τη γυναίκα και τα παιδιά που άφησε πίσω… έχουμε περίεργους τρόπους να βολευόμαστε μέσα στην καταστροφή. Η διάβρωση έχει κι αυτή τις ισορροπίες της και μεις, γνήσια τέκνα των καρποσυλλεκτών προγόνων μας, έχουμε τη γενετική οδηγία να προσαρμοζόμαστε και να βρίσκουμε τάξη μέσα στο χάος.
Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι σαν καταλληλότερους διαχειριστές της κρίσης επιλέξαμε τους προγεννήτορές της. Γι’ αυτό δεχόμαστε το κάθε νέο μέτρο με τη στωικότητα τροφίμου του Άουσβιτς. Εκεί οφείλεται η δυσφορία που μας προκαλεί η υπενθύμιση της ύπαρξης προβλήματος, που ταράζει την γαλήνη της καθημερινότητάς μας. Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει πως έχει μερίδιο ευθύνης. Προτιμούμε φιλοσοφικές λίθους και πανάκιες δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.
----------------------------
Πριν λίγα χρόνια ακούσαμε ότι έχουμε κρίση και αυτό τάραξε κάπως την εθνική μας γαλήνη, όπως ένα βότσαλο στη λίμνη. Ομόκεντρα κύματα άρχισαν να απλώνονται στην επιφάνεια κι έτσι είχαμε κάτι καινούριο να συζητήσουμε μπροστά στους καφέδες μας, πράγμα όχι μικρό, αφού το να βρεις ένα μη βαρετό θέμα συζήτησης είναι τόσο λυτρωτικό όσο και μια καλή πρόταση σε μια νοικοκυρά για το τι να μαγειρέψει σήμερα (ή τουλάχιστον ήταν, την εποχή που οι νοικοκυρές δε δούλευαν όλη μέρα, πριν μαζέψουν τα παιδιά από τα σχολεία και τρέξουν να ετοιμάσουν κάτι στα γρήγορα για μεσημεριανό, ώστε να μπορέσουν μετά ελεύθερα να καθαρίσουν το σπίτι).
Ναι λοιπόν, το βότσαλο αυτό ήτο μια κάποια λύσις. Αλλά οι κυματισμοί συνέχισαν να γεννώνται, γεννώντας μαζί και την υποψία, σε κάποιους τουλάχιστον, πως δεν ήταν βότσαλο που του δημιουργούσε, αλλά κάποιο υποβρύχιο subwoofer. Αυτό πολύ χαροποίησε τους συνομωσιολόγους, διότι τίποτα δε χαροποιεί περισσότερο τα στελέχη της δραστήριας αυτής λέσχης από μια παράλογη αιτία.
Κάποιες χώρες βίωναν μια κρίση λόγω των προβλημάτων στην παγκόσμια αγορά. Μα εμείς προ πολλού είχαμε πάψει να εξάγουμε, ακόμα και να παράγουμε και αντιθέτως, όχι απλώς όλα πήγαιναν μια χαρά, αλλά είχαμε σου λέει πιο πολλά λεφτά από ποτέ. Πόθεν η κρίσις λοιπόν; Ναι, η κτηματομεσιτική φούσκα όντως μας είχε έρθει από την Αμερική, αλλά τα μεγέθη δεν ήταν συγκρίσιμα. Και ναι, είχαμε καργάρει λιγάκι τις πιστωτικές μας, αλλά αφού μας παρακαλούσαν! Άλλωστε το χρήμα είναι σαν το νερό. Πρέπει να κινείται, αλλιώς βρωμάει. Εμείς, για το καλό της εθνικής μας οικονομίας καταναλώναμε. Δεν ήμασταν εθισμένοι στα ψώνια. Δουλειές υπήρχαν για όλους… τι έφταιγε λοιπόν;
Είναι οι Εβραίοι ηλίθιε! Είναι η Ευρωπαϊκή ένωση. Το καρκίνωμα του Ελληνικού δημοσίου. Η απουσία μιας αναρχικής κοινωνίας. Που αμαρτήσαμε ενώπιον θεού. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν προτιμάς, βγάζεις και τη δική σου ρηξικέλευθη θεωρεία. Τζάμπα είναι! Όσο θα βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος η μια θεωρεία, άλλο τόσο θα βοηθήσουν κι όλες οι υπόλοιπες.
Η κρίση είναι ελέφαντας κι εμείς κουνούπια. Άλλο βλέπει μόνο μια ουρά, άλλο μια προβοσκίδα, αλλά τελικά αδιαφορούμε για τη συνολική εικόνα. Αιμοβόροι στοχαστές, ενδιαφερόμαστε μόνο να ταυτοποιήσουμε το μέλος που μας θρέφει. Να απομυζήσουμε από τη νέα ισορροπία που έχει επέλθει στην καθημερινότητά μας.
Άλλος γκρινιάζει που παίρνει πλέον μόνο ενάμισι χιλιάρικο το μήνα, άλλον τον ταΐζουν οι συνταξιούχοι γονείς του, άλλος αυτοκτόνησε λες κι έτσι εξασφάλισε τη γυναίκα και τα παιδιά που άφησε πίσω… έχουμε περίεργους τρόπους να βολευόμαστε μέσα στην καταστροφή. Η διάβρωση έχει κι αυτή τις ισορροπίες της και μεις, γνήσια τέκνα των καρποσυλλεκτών προγόνων μας, έχουμε τη γενετική οδηγία να προσαρμοζόμαστε και να βρίσκουμε τάξη μέσα στο χάος.
Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι σαν καταλληλότερους διαχειριστές της κρίσης επιλέξαμε τους προγεννήτορές της. Γι’ αυτό δεχόμαστε το κάθε νέο μέτρο με τη στωικότητα τροφίμου του Άουσβιτς. Εκεί οφείλεται η δυσφορία που μας προκαλεί η υπενθύμιση της ύπαρξης προβλήματος, που ταράζει την γαλήνη της καθημερινότητάς μας. Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει πως έχει μερίδιο ευθύνης. Προτιμούμε φιλοσοφικές λίθους και πανάκιες δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σ΄αυτό το ιστολόγιο δεν γίνεται δεκτό το "argumentum ad hominem", δηλαδή το "επιχείρημα ενάντια στο άτομο".
Με άλλα λόγια, θα απορρίπτεται κάθε "επιχειρηματολογία" ενάντια στον γράφοντα που απευθύνεται στην προκατάληψη.
Αντιθέτως, θα γίνεται σεβαστή κάθε επιχειρηματολογία ενάντια στις ιδέες του γράφοντα, που είναι βασισμένη στην λογική και απευθύνεται στην νοημοσύνη, στον κοινό νου!